Voordat mijn zoontje Louie overleed had ik geen idee dat je kon communiceren met overleden mensen. Althans, dat ík dit kon. Louie leerde het mij. Hij liet mij zien, voelen en ervaren dat het leven én dus ook het communiceren niet stopt als je hier niet meer bent. Het kan nog steeds. Alleen op een andere manier. Ik besloot dit avontuur met hem aan te gaan en hij leerde mij de afgelopen vier jaar hoe je dit doet. 

Hoe hij mij signalen geeft. Zijn initialen op nummerborden, ons favoriete liedje of zijn geboortedatum die opduikt. Hoe ik hem om signalen kan vragen. Zoals een zonnebloem op mijn verjaardag. Die ruimschoots werd gehoord door mij te trakteren op een méga bos. Maar ook hoe ik 's avonds gesprekken met hem kon voeren. Dat communiceren zoveel meer is dan hoe wij het kennen. Het ontroerde mij zovaak en nog steeds. Het voelt als magie. Dat dit kan en dat ik dit met én door hem mag ervaren. 

Het was voor mij ook dé reden dat ik een half jaar geleden ben gestart met de opleiding tot Luisterkindwerker waarbij alles draait om communiceren op een andere, nieuwe manier. Een manier die ik dolgraag wilde ontdekken en die nog zoveel mooier was dan ik had kunnen bedenken. Het is bizar wat er soms naar boven komt tijdens afstemmingen, wat het teweeg brengt en hoe het mensen verder helpt. Het maakt mij nog iedere dag dankbaar, dat ik mede door mijn lieve, kleine mannetje deze weg heb ontdekt én het samen met jullie verder mag ontdekken.